энэ л өдрүүд...

Лайс яваад өгчиж... Хаашаа явчваа...

Ихэнх бичлэгүүдийг нь уншихад өөрийгөө хөндлөнгөөс хараад ч байгаа юм шиг дотно санагддаг байж билээ. Гол ялгаа нь би түүн шиг хөгжилтэйгээр, уран яруугаар бичиж чаддаггүй юм. Яаж илэрхийлж гаргая даа байз гэсэн санаануудыг минь яруу тодоор сайхан, ойлгомжтой энгийн мөртөө .... нэг л тийм хөөрхөн биччихээд байдаг золиг байгаам.

Явахаас нь өмнө л сайн гэгч нь танилцаад авдаг байж. Хн.... Тэхдээ эргээд ирнэ гаж найдаал байжийхаас.

Энэ долоо хоног ч найз нөхдийн хүрээгээ тэлээд сонирхолтой байна. Ажил ч сайхан нам тайван. Учиргүй ихээр завтайдаа биш... уур дургүй зэвүүг минь зэрэг зэрэг хүргээд байдаг дарганцарууд байхгүй байсан болхоор л тэр. Нэг нь л байхгүй бол нөгөөдүүл нь сүр хүч нь багадаад байгааг мэдэрдэг байх гэмээр нам жим.... Бусдын л адил хүн шиг болчихдог юм байна. Харин бөөн бөөнөөрөө бүгдээрээ, бултаараа хамт байгуул ч алж өгнө дөө мань мэтийг...

Зараа намайг зүгээр л буруу сонголт хийсэн хүн гэж тодорхойлсон бол Ицми намайг төсөөлж байснаас минь илүү буурь суусан хүн байна гэж хэлсэн. Би өөрийгөө хэн гэдгийг мэддэггүйм чинь... хэхэхэ Зах зухаас нь сонсож л байдаг газаршд. Тулах цэг намайг листэндээ нэмсэн байсан. Баярласан гэж жигтэйхэн.

Ицмигийн блогт болсон Нлогийн эсрэг тулаан нэлээн хүчтэй өрнөлөө шүү. Сүүлд харахнээ биднийхээ зарим бичлэгийг устгасан байлээ.Эхний алхам дажгүй шүү нөхдөө. Энэ мэтчилэн дан ганц өөрсдийнхөө эрхийн төлөө бус өөр бусад эмзэг сэдвүүдийн төлөө тэмцэцгээе л дээ.

Ажлын газрын тийм лийдэрийн өгсөн 80 хуудасны тал нь яваад өгсөн байлээ. Сажилж орчуулсаар овоо л явуулсан байлээ. Одоо хэдхэн хүснэгт зурж, хэдэн тоо сарааччуул ч болоод явчих нь тэр.

Захирал ойрд гайгүй зантай байгаа. Гэр бүлээ ч ажил төрлөө ч хослуулах хэрэгтэй гэдгийг ухаарсан хүн л байна. Энэ янзаараа тайван сайхан уур амьсгал бүрдээл байжийдаг бол ч.... Сайхан аа....

Хамтран амьдрагч залууд хэдэн өдөр л мэссэж, мэссэнжэрээр дарамтлуулав. Өмнөх амьдралын минь тухай олж сонссон л гэнэ... Танилцах буланд бүртгүүлсэнийг нь олж мэдсэн тухайгаа, өөр нэрээр орж танилцсан тухайгаа хэлээл хаясан.... Нэлээн бачуурсан болтой... Тийм эрх чөлөөг нь би олгосон гэнээ. Эрх чөлөөгөө асар сайн эдлэж байгаад нь би үхтэлээ баярласан... Гагцхүү эрхээ эдлэхдээ үүргээ хэрхэн биелүүлсэн бол... За тэр хамтран амьдрагч ч яахав. Арга нь барагдаад хүссэнээрээ шийд гэсэн. Хүссэнээрээ шийдъе гэхээр салахгүй зууралдаад, байраа авъя гэхээр шүүхдээд аваарай гэсэн. Харж л байя. Хүлээж л сууя.

Энэ долоо хоногийн эн өдрийг хүртэлх өдрүүдээ гэж... Долоо хоногийн сүүлээр ганц шил пиав уух сэжүүр цухуйсан шүү... Тээ Ицми? кэкэкэкэкэ / баярлаад ч байгаамоо.... яараад ч байгаамоо бүү мэд/

өдрийн түүх буюу амралтын өдрүүд...

Here is the story of the day: Simple rules

- I learned 2 things early on. The first is don't blame people for being the way they are. My sister said. 

- What's the second? I said. She smiled.

- If they're really stupid, go ahead & blame them. It's a really simple philosophy, she added

Хэхэ энгийн бөгөөд сонирхолтой философи байна. Яг юу ч гэмээр юм дээ.

Зиак амралтын өдрүүд таатай бас тайван өнгөрсөн гэж хэлэхэд хол зөрөхгүй бас яв цав таарахгүй.

Зуслангийн байшиндаа хоноод ирсэн. Том өнхрүүшхэнд бол таатай. Хаа хүссэн газраа, хэзээ хүссэн цагтаа тоглож гэрт ч биш гадаа ч биш өнжсөн бол жижкэн өнхрүүшхэнд жаахан хэцүү байсан байх. 2 давхарын засварын ажил эхэлсэн байсан тул чимээ шуугиан ихтэй байлаа. Өдөржин галласан байшингийн жавар арилж, үдэш унтахын хэрд сайхан дулаахан болчихсон байлаа.

Бүтэн сайнд гэртээ ирэх гэж наян жил боллоо. Ахын хүүхдийн төрсөн өдөр гээд гэртээ уриад... бөөн шороо тоос болсон хүмүүс тоох ч үгүй яваад л очсон. Ах бас салбарынхаа хүндэт ажилтан болсон гээд оройн хоолны цар хэмжээ бүр л том боллоо.

Ийнхүү амралтын 2 өдөр асар хурдан өнгөрч, үдэш унтахын өмнөхөн найзын хүрээг тэлж шинэ танилтай болвоо хө. Ихэнх тохиолдолд шинэ зүйл хүнд таатай, сонирхолтой уур амьсгалыг авчирдаг болхоор миний хувьд ч бас хэзээний найз шиг шинэ танил маань таатай байлаа.

Интернет ертөнц аугаа том мөртөө бас жижкэн юм даа. /эсрэг тэсрэгийн хууль шиг/

зиак нөхдөд шинэ долоо хоногийн эрч хүчийг хүсье. 

зовсоны эцэст жаргах.....

Бурхан хүнд зовлон өгөхдөө тэр хүний дааж, үүрч, давж гарч чадах хэмжээний зовлонг өгдөг гэнэ. Тэрээр биднийг амьдралын хатуу ширүүнд бэлтгэж, хожмын эдлэх жаргалыг амсах эрхийг олгодог аж. 

Өчигдөр найзтайгаа ийм зүйлийн талаар ярилцсаар.... 

Найз нөхөрлөлийнхөө анхны хуудсыг 11 жилийн өмнө эргүүлж байсан бид эдүгээ ч хамт оршин тогтносоор. Аз жаргалтай, баяр хөөртэй, уйтгар нулимстай хичнээн олон өдрүүдийг хамт өнгөрүүлсэн гээч. Хамгийн бахархалтай нь бид хэзээ ч ам мурийж, хоёр өөр зүгт хараа бэлчээж үзээгүйд л байгаа юм. Хойшид ч бие биедээ гомдох, нэг нэгнийгээ буруутгах сэтгэл хэн хэнд маань гарахгүй гэдэгт бат итгэдэг.

Гарын арван хуруу ч цөөдөх олон олон он жилүүдийг хамт үдэхдээ тоглоом шоглоомоор ч гэсэн азгүй, жаргалгүй, бүтэлгүй амьдралаар амьдрана даа гэж хэн хэн нь хэлж ярих нь байтугай зүүдлэж ч үзээгүй. Гэвч амьдрал гэдэг урьдчилан таашгүй, бурханы зурсан төөрөг тавиланг төсөөлөн мэдэшгүй л юм байна. 

Гараасаа хөтлөөд гүйх алаг үрс минь л бидний аз жаргалын эх булаг байна даа. Би өөрөө амьдралд алдахдаа миний ойр дотныхон энэ тэнэг алдааг минь давтахгүй байгаасай гэж хүсдэг байсан. Би найзыгаа над шиг салж бутарсан амьдрал үзэж, хэдий зоригтой, тэвчээртэй, чадалтай ч гэсэн ганцаараа явахын зовлонг бүү амсаасай гэж цаг тутамд дотроо залбирдаг байсан. Гэвч хүн болоод хүний амьдрал үнэхээр таашгүй юм.

Энэ бүх бодлоос улбаалан урьд уншиж, сонсож байсан нэгэн домог ч гэхүү түүх ч гэхүү санаанд бууж байна....

Нэгэн удаа бурхан 2 хүнийг дуудаад ийн өгүүлрүүн:

-Би та 2-т яг адилхан хэмжээтэй 2 загалмай бэлдлээ. Та 2 нэг нэгээр нь аваад алсад орших нэгэн улсын хотод аваачиж өгөх хэрэгтэй гэж гэнэ. 
Тус тусын загалмайг үүрэн аян замдаа гарч гэнэ. Нэгдэх залуу нь загалмайгаа үүрэн алхаж явахдаа зовсон, ядарсанд туслаж, өөрийн нуруун дээр хүнд ачаатай ч гэсэн бусдыг баярлуулж, өөрөө ихэд зовсон ч түүнийгээ зовлонд тооцолгүй урагшилж байв. Гэвч хэн нэгний зовлонг нимгэлэн тус хүргэх бүрт нуруун дээрх загалмай нь улам л хүндрэн, томорсоор л байлаа.

Харин нөгөө нэг нь бусдыг үл тоон, өөрийн биеийн амрыг хайн, хүссэн цагтаа баярлан цэнгэж, зовсон нэгнийг шоолж инээдэг байв. Ийнхүү амарч, цэнгэж, биеээ тойглох тусам л загалмай нь улам л хөнгөхөн болж, хэмжээ нь жижгэрсээр л байлаа.

Урт удаан аян замын төгсгөл ойртож, хотын захад иртэл маш ширүүн урсгалтай том гол тааралдаж, түүнийг л гатлаж чадвал хотод хүрч бурханы захиасыг билүүлэж чадах байлаа.

Өөрөө зовсон ч бусдад туслаж байсан залуу маань өөрүүн үүрч явсан загалмайг ширүүн урсгалтай голын усанд тавьж, сал хийн төвөггүйхэн гатлачихав. Харин жаргал хөөн, зугаацаж явсан залуугийн загалмай голд тавих нь битгий хэл гартаа барихад ч тогтохооргүй жижигхэн болсон байлаа. Хий дэмий л ийш тийш гүйсээр явган гатлах гэж хичээсэн ч чадалгүй голд живчихэж гэнэ.

Өөрийн зовлонг огоорон, бусдад туслаж, тэтгэж явбал амссан зовлонгийн хэрээр аз жаргал чамд ирнэ гэдэг л энэ байх.... Хүнд бэрх хэцүү амьдрал мөнхийн үргэлжлэхгүй... аливаа зүйлд хэмжээ хязгаар байдаг гэдэгт итгэнэм....

эмгэнэлээс үүдсэн дурсамж сэдрээлт.....

Урьд нь ажиллаж байсан байгууллагын маань захирал нас барчихаж... Сайн хүн байж билээ. Олон таван үггүй, хов живийг ажил болгох дургүй, шулуухан зантай, бизнес ухаан сайтай, ажил албаны үед чанга, амралт чөлөөт цагт энгийн, тийм л нэг залуу хүн байсан даа. Олон ч албыг зэрэг хашиж чаддаг хүн байж. 

Би л тэр газар ажиллаж чадаагүй, миний хүссэн орчин биш байсан болохоор л тогтож чадаагүй юм. Тэр хүний буянаар би 2 орны газар үзэж, нүд тайлсан сан. Алтан Москва.... тээд бас Тайланд. Нэгэн зуны наадмын налгар өдрүүдийг Москвад... намрын сэрүүхэн нэгэн сарыг Бангкокт үдэж билээ.

Эрээнээс өөр гадаадруу явж үзээгүй надад хамгийн дурсамжтай аялалууд байсан. Тэгэхэд л би өөрийгөө арай өөр өнцгөөс харж, хүний нутагт би хэн бэ гэдгээ мэдэрсэн гэж болно. Хэдий нэг сар тийм ч урт хугацаа биш ч гэлээ гэрийнхэнээсээ, үр хүүхдээсээ хол байхад чамгүй л урт хугацаа.

Би 2 настай байхдаа аав ээжийнхээ хамт Москвагаар дайрч Сочи орж байсан гэдэг. Даанч дэндүү балчир байсан болохоор одоо бол зурагнаас өөр дурсамж байдаггүй юм. Тиймээс хүн болсоор, ухаан суусаар анх удаа Орос оронд очсон минь 2004 он байж. Одоо энэ хорвоод байхгүй болсон захиралтайгаа, бас нэг ажилтантай 3лаа албан томилолт аваад, Буянт-Ухаагийн нисэх буудлаас хөлгийн жолоо залваа. Шерметьевийн нисэх буудалд газардаж орос ах нарын газар шороонд анх хөл тавихад бороотой... бүрхэг... чийгтэй... бүгчим агаар нүүр илбэн угтана. Арбатын гудамж, Улаанталбай, Кремль, Мавзолей, Гум, Алдан алтан ганжирт сүмүүд, асар арвин туршлагатай шуудан холбооны сүлжээ, метро... гээд л бүх зүйлс надад сонин содон, үзэж харах зүйлс маань дэндүү их байсан ч орос орны агуу гайхамшигт хоолыг бас орхиж үл болмоор, салахын аргагүй амттай. 

Зочид буудлын маань ойролцоо хиймэл нууртай том цэцэрлэгт хүрээлэн байна. Нуурын эргээр оросын багууд /бидний хэлж заншсанаар/ зөөврийн ширээ сандал, майхан бариад л пиво, шорлог, плов хийж зарна.... хүмүүс ч багагүй байна. Өглөөнөөс үд дуустал хуваарьт аялалуудаа хийгээд үдэш ойр тойрны цэцэрлэгүүд, усан оргилуур, нуур гээд л аль болох уйдахгүйгээр, гэрээ санахгүйгээр маргааш өглөөг угтахыг хичээнэ.

Муу хүн идсэнээ гэж зайрмагийг ч нэг идэж өгсөн дөө. хэхэхэхэ

Гэрлүүгээ буцахын өмнөх өдөр буудлын ойролцоох хүнсний захаас ээждээ нэлээн хэдэн кг том чихэр, аавдаа чинжүүтэй, зөгийн балтай архи авсанаа ердөө ч мартдаггүй юм. Гэртээ ирээд чемоданаа онгойлгоход л шууд асгарч байсан. Багтахгүй болтол нь чихээд, хүчээр дарж байгаад хаачихсан юм чинь. :P Манайханы чихрэнд дуртайг хэлэхүү хүн бүр баяртай байсан... Харин би хувьдаа бүрхэг ч гэлээ сайхан өдрүүдийг Москвад үдэж, эргэж ирэхдээ хүн бүрийн нүүрэнд инээмсэглэл төрүүлсэндээ баяртай байсан....

... Энэ хүн л байгаагүй бол би тэр өдрүүдийг үзэж өнгөрүүлэхгүй байсан гэдэгтээ итгэлтэй байна.

Бурханы оронд амгалан нойрсдоо. Ум мани бад мэ хум. 

....

би энэ өдрийг алгасмаар байна.... хэн нэгний мөрийг түшээд эсвэл эзгүй хээр очиж чангаар орилж уйлмаар байна...... Яг л энэ өдөр... зөвхөн энэ цагт өөрийгөө хичнээн их үзэн ядаж байнаааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааа аааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааааа

хүний авъяас чадвараа гэж....

Саяхан ажилд орсон, өндөр зэгзгэр олон салаа хэлтэй бүсгүйн жинхэнэ авъяас чадвар илрээд сүйд боллоо. Олон хүн бүү мэдэг...

Бид мэт хүмүүс утасруу нь мэссэж бичих нь байтугай залгаад ганц 2 үг солихоос ч эмээж явдаг хүнрүү байнга шахуу мэссэж нисгэж, боломж гаруул очиж уулзчих гээл... арга чаргыг ч хэрэглэдэг хүүхэн аж. Хэдийд, яаж... ямар арга хэрэглэж уулзаад, өвөрт нь орох боломжтой вэ гэдгийг мэргэжил болгоод эзэмшчихсэн хүүхэн юм даа. Уул нь нас нь бага мөртөө наснаасаа илү туршлагатай юмсанжээ.

Одооны хүүхдүүд айхтар юм аа. Гадаад дотоодод сурч, ажиллаж байхдаа идсэн гахай тахианы мах ч хүнийг арай өөр зүйлд сургадаг юм байж...

Тийм лийдэр наян хуудас юм орчуул гээд шидчихлээ. Бүр ар өвөргүй шүү. Олон юм байш дээ хэн нэгэнд таллаад өгчүүл гэсэн чинь өөдөөс тайван, тааваараа орчуулаад 4 сарын 28-с өмнө л дуусгуул болно гэнээ. Ёооо арай ч дээ. Ямар ч ажлын мал байсан тийм хурдан хугацаанд ар өвөргүй саак олон хуудас машиндана гэж юу байхав.  Яахав чадлаараа сажилж л байя. Дөхөөд ирүүл миний өмнөөс сандрана биз... Тэр цагт хэн нэгэнтэй хувааж өгдөг байж гэж бодно биз.

Өглөө ажилдаа ирээд Ицми-н блог уншингуудаа коммент үлдээх гэтэл болдгүйм даа. Заншил ч гэхүү... дадал зуршил ч гэхүү Зараа, Ицми, Лайс, Сан Шайнь Сериусити.... гээд л хэсэг бүлэг хүмүүсийн блогруу шагайж гарчиглаад л.... энд тэндхийн сонин, мэдээ хараад л өглөөг угтав.

Маргаашнаас ядаргаа дарганцар авгай ажилдаа ирнэ. Чих минь хөөрхий байна. Элдэв долоон үг сонсох байх даа. Хөл гарынх нь тавиур хүүхэн ирсэнийг нь дуулуутаа л хов хүргэж байгаа болтой. Өрөөнд орж хаалгаа хаагаад л утасны тоолуур гүйлгэж байгаа сурагтай.

Товч товч мэдээ мэдээлэл ар араас нь угсруулж бичих гэж...

Өглөөнөөс хойш зүрх чичрээд, дотор салгалаад хачин байна. Нэг найз маань зүрхээ үзүүл, эм уу гэнэ... яагаад ч юм надад нэг муу юм болох гээд дохио өгөөд ч байгаа юм болуу гэж өөрийгөө зөн билэгтнүүдийн нэгэн болгох хүсэл төрөв. Хагас бүтэн сайн ер нь их хэцүү хүнд өдрүүд байлаа. Ээжийн даралт ихсэж, бие нь тааруухан... Аав бол түймэрт яваад 3 хоног гэртээ ирээгүй. Ах бас дайчлагдаад явчихсан. Манайх ч гал команд шиг л айл байна. Ажил бол ажил хойно... Яая гэхэв. Аав минь их ядарч байгаа байх даа. Хөөрхий. 2 өнхрүүшхэн дажгүй. Хагас сайнд 2 өнхрүүшхэнтэйгээ найзындаа зочлов. Хүүгийнх хэрэглэж байсан тэргийг авсан. Гадаа гарахдаа унаатай болсон. Ер нь жижкэн өнхрүүшхэн бид 2т тэр 2-н  хэрэглэж байсан зүйлс тун ч их хэрэг болж байгаа. Үүргэвч, тэрэг,  зүүпэр, бамбарууш цамц гээд л тоолж барахгүй. 

Ойрд өөрийгөө болоод, бусдын яриа, бодол санаа бичлэгийг хараад энэ хавар их л хүндхэн хавар байна даа гэж дүгнэлт хийлээ.

Би өөрийгөө ер нь тэр чигт нь огоорсон хүн болж байна даа. Гарын алганы үе, яс бүр янгинаад л... ахаас асуутал нас чинь доройтож яс чин сийрэгжиж байгаан гэнэ. Тийм ч юм болуу. Ээж минь хөөрхий баахан калци барьчихсан энийг өдөрт л нэгийг ууж бай гэнэ. Өнөөхийг нь мартаал гараад ирсэн. Бөөр өвдөөд өглөөд л хавантай амьтан босдог болсон. Ойрдоо бас зүрх... Над шиг залуу хүн гэж юу байхав. Хөгшрөөд л, доройтол залгаж байгаа хүн байна. Гэхдээ новшроод л зүтгээд байна даа яадийн. Хорвоод намагй багтаах зай олдох байлгүй дээ.

Их нээрвтэл, бачууралтай хаврын нэгэн долоо хоногийн мэнд хүргэе та нартаа. Өөдрөг л байх юм шүү бөөнөөрөө...

бичмээр байвч бичих эвээ олохгүй байна...

Өнөөдөр уул нь их ажлын өдөр... даанч ажиллах эрч хүч урд оройноос эхлээд алга болчихсон байх... Толгойны өвчин дахисан... нахисан бас....

Хамт, хажууд минь зэрэгцээд суудаг найзын маань эмээ нь бурхан болсон гээд ажлыг нь би бас давхар амжуулах хэрэгтэй. Орой томоохон хүлээн авалттай... ЗБ комисст байгааг хэлэх үү утас, шөрмөс, бичиг цаас, нэрс, жагсаалт....

Бас голын ганц найзыг маань зочид төлөөлөгчдийн байрлаж байгаа зочид буудалруу орчуулганд дуудаад аваад явчлаа.... Ажил дээр яг одоохондоо эль хульхан л байна.

Хамт амьдарч байсан залуугийн унадаг машин нь миний нэр дээр байдаг гэнэ. Би ч өөрөө нэр дээрээ машинтай гэдгээ мартчихсан байвал яахуу. Үзлэгт оруулах гэтэл би хэрэгтэй болсон гэнэ. Завгүй л гэсэн. Мастерт сурах гэж байгаа гэнэ. Гуниг зовлонгоо хуваалцаж чадаагүй ч гэсэн баяр хөөрөө надтай хуваалцана гэнэ.

Хүүхэд өвдөөд намайг ухаан жолоогүй гүйж байхад тэр надтай юуг яаж хуваалцаж байсын... тээд ч миний амьдралд хүүхдээс өөр баяр баясгалан өгөх зүйл байхгүй болсон.

Шөнөжин бичсэн мэссэжийг нь арилгаж амжаагүй байтал согтуудаа андуураад бичжээ гэсэн тайлбар ирсэн.... Арай гэж жаахан тайвшраад, уужуу амьсгаа авах гэтэл гай болж гарч ирэх юм аа. Тэр чигтээ л таг болуул барав ш дээ. Үгүй гэж үү. Хайртай, Санаж байна гэсэн мэссэжийг өөр хүнд нисгэх гэж байгаад андуураад надад явуулсан гэнэ. Хөөрхий архи ч хүнийг өөр зүгт хөтлөх юм даа.

ёо ёо... юу бичих гэж байгаад юу ч биччихэв дээ. за ер нь л болъё. ингээд байвал бүүүр л их стрэссдэх нь шиг байна.